نقره خطها ......

مقام صبر

noghrekhatha — Sun, 01 Nov 2009 23:24:05 GMT

(با صداي عالي نژاد بشنويم )

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود
وین راز سر به مهر به عالم سمر شود

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر
آری شود ولیک به خون جگر شود

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه
کز دست غم خلاص من آن جا مگر شود

از هر کرانه تیر دعا کرده‌ام روان
باشد کز آن میانه یکی کارگر شود

ای جان حدیث ما بر دلدار بازگو
لیکن چنان مگو که صبا را خبر شود

از کیمیای مهر تو زر گشت روی من
آری به یمن لطف شما خاک زر شود

در تنگنای حیرتم از نخوت رقیب
یا رب مباد آن که گدا معتبر شود

بس نکته غیر حسن بباید که تا کسی
مقبول طبع مردم صاحب نظر شود

این سرکشی که کنگره کاخ وصل راست
سرها بر آستانه او خاک در شود

حافظ چو نافه سر زلفش به دست توست
دم درکش ار نه باد صبا را خبر شود

از شمس الدين محمد حافظ

ايران به خون غلتيد

noghrekhatha — Sun, 21 Jun 2009 12:58:18 GMT

از خون جوانان وطن لاله دمیده

از ماتم سرو قدشان، سرو خمیده ...........

از اشك همه روی زمین زیر و زبر كن

مشتی گرت از خاك وطن هست بسر كن

غیرت كن و اندیشه ایام بتر كن

اندر جلو تیر عدو، سینه سپر كن ........

جان بازی عشاق، نه چون بازی نرد است

مردی اگرت هست، كنون وقت نبرد است .......

از عارف قزويني

خطابه ی اردی بهشت

noghrekhatha — Mon, 20 Apr 2009 20:58:18 GMT

در منظری از دریا سه نقش بر موج بود که به ساحل می آمد . با اولین موج سهمگین نعش عشق به ساحل رسید . بوی نعش عشق که در ساحل پیچید زبان شیطان ٬ بامداد محشر را دست بوسید و به آوازی آرام در آن قیامت زار به نور فانوسی داستان های خون آلود عاشقانه خواند که در همه آن ها قاتل خودش بود . جسد دیگر را شناختم ٬ بوی مرطوب مرگ من انتتظار قیامت نداشت و به شهادت عشق سرداری مظلوم بود . قطعه ی ما در گورستانی باستانی بود که در آن مردانی به عشق خفته بودیم . ما بی سنگ ونام بودیم ٬ اما یکدیگر را می شناختیم و هنوز عشق را باور می کردیم .

از رمان حسد نوشته ی مسعود کیمیایی

وطن

noghrekhatha — Fri, 20 Mar 2009 07:36:18 GMT

دوباره مي سازمت وطن اگرچه با خشت جان خويش

ستون به سقف تو مي زنم اگرچه با استخوان خويش

دوباره مي بويم از تو گل به ميل نسل جوان تو

دوباره مي شويم از تو خون به سيل اشك روان خويش

دوباره يك روز آشنا سياهي از خانه مي رود

به شعر خود رنگ مي زنم ز آبي آسمان خويش

اگرچه صد ساله مرده ام به گور خود خواهم ايستاد

كه بردرم قلب اهرمن ز نعره ي آنچنان خويش

كسي كه عظم رميم را دوباره انشا كند به لطف

چو كوه مي بخشدم شكوه به عرصه ي امتحان خويش

اگرچه پيرم ولي هنوز مجال تعليم اگر بود

جوااني آغاز مي كنم كنار نوباوگان خويش

حديث حب الوطن ز شوق بدان روش ساز مي كنم

كه جان شود هر كلام دل چو برگشايم دهان خويش

هنوز در سينه ي آتشي بجاست كز تاب شعله اش

گمان ندارم به كاهشي زگرمي دمان خويش

دوباره مي بخشي ام توان اگرچه شعرم به خون نشست

دوباره مي سازمت به جان اگرچه بيش از توان خويش

از سيمين بهبهاني

آذر

noghrekhatha — Sat, 06 Dec 2008 06:29:00 GMT

خزان عشق

شد خزان گلشن آشنایی
بازهم آتش به جان زد جدایی

عمر من ای گل طی شد بهر تو
وز تو ندیدم جز بدعهدی و بی وفایی
با تو وفا کردم تا به تنم جان بود
عشق و وفا داری با تو چه دارد سود
آفت خرمن مهر و وفایی
نو گل گلشن جور و جفایی
وز دل سنگت آه
دلم از غم خونین است
روش بختم اين است
از جام غم مستم
دشمن می پرستم
تا هستم

تو و مست از می به چمن
چون گل خندان از مستی بر گریه من
با دگران در گلشن نوشی مي
من ز فراغت ناله کنم تا کی

تو و نی چون ناله کشیدن ها
من و چون گل جامه دریدن ها
ز رقیبان خواری دیدن ها
دلم از غم خون کردی
چه بگویم چون کردی
دردم افزون کردی

برو ای از مهر و وفا عاری
برو ای عاری ز وفاداری
بشکستی چون زلفت عهد مرا

دریغ و درد از عمرم
که در وفایت شد طی

ستم به یاران تا چند
جفا به عاشق تا کی

نمی کنی ای گل یک دم يادم
که همچو اشک از چشمت افتادم
تا کی بي تو بود
از غم خون دل من
آه از دل تو

گر چه ز محنت خوارم کردی
با غم و حسرت یارم کردی
مهر تو دارم باز
بکن ای گل با من هر چه تواني ناز
کز عشقت می سوزم باز

از بیوک معیری ( متخلص به رهی )

نامه

noghrekhatha — Wed, 03 Dec 2008 11:17:29 GMT

بدان زمان که شود تيره روزگار، پدر!
سراب و هستو روشن شود به پيش نظر.
مرا ــ به جان تو ــ از ديرباز مي‌ديدم
که روز تجربه از ياد مي‌بری يک‌سر
سلاح مردمي از دست مي‌گذاری باز
به دل نماند هيچ‌ات ز رادمردی اثر

مرا به دام عدو مانده‌ای به کامِ عدو
بدان اميد که رادی نهم ز دست مگر؟
نه گفته بودم صدره که نان و نور، مرا
گر از طريق بپيچم شرنگ باد و شرر؟

کنون من ايدر در حبس و بند خصم ني‌اَم
که بند بگسلد از پای من بخواهم اگر
به سايه‌دستي بندم ز پای بگشايد
به سايه‌دستي برداردم کلون از در.

من از بلندی ايمان خويشتن ماندم
در اين بلند که سيمرغ را بريزد پر.

چه درد اگر تو به خود مي‌زني به درد انگشت؟
چه سجن اگر تو به خود مي‌کني به سجن مقر؟
به پهن دريا ديدی که مردم چالاک
برآورند ز اعماق آب تيره درر
به قصه نيز شنيدی که رفت و در ظلمات
کنار چشمه‌ی جاويد جست اسکندر
هم اين ترانه شنفتي که حق و جاه کسان
نمي‌دهند کسان را به تخت و در بستر.

نه سعد سلمان‌ام من که ناله بردارم
که پستي آمد از اين برکشيده با من بر.
چوگاه رفعت‌ام از رفعتي نصيب نبود
کنون چه مويم کافتاده‌ام به پست اندر؟

مرا حکايت پيرار و پار پنداری
ز ياد رفته که با ما نه خشک بود نه تر؟
نه جخ شباهت ِمان با درخت ِ باروری
که يک بدان سال افتاده از ثمر ديگر،
که ساليان دراز است کاين حکايت فقر
حکايتي‌ست که تکرار مي‌شود به‌کرر.

نه فقر، باش بگويم‌ات چيست تا داني:
وقيح‌مايه درختي که مي‌شکوفد بر
در آن وقاحت شورابه، کز خجالت آب
به تنگ‌بالي بر خاک تن زند آذر!
تو هم به پرده ی مايی پدر. مگردان راه
مکن نوای غريبانه سر به زير و زبر.

چه‌ت اوفتاده؟

که مي‌ترسي ار گشايي چشم
تو را مِس آيد رويای پُرتلالو زر؟
چه‌ت اوفتاده؟

که مي‌ترسي ار به خود جنبي
ز عرش شعله درافتي به فرش خاکستر؟
به وحشتي که بيفتي ز تخت چوبی خويش
به خاک ريزدت احجارِ کاغذين‌افسر؟

تو را که کسوت زرتار زرپرستي نيست
کلاه خويش‌پرستي چه مي‌نهي بر سر؟
تو را که پايه بر آب است و کارمايه خراب
چه پي فکندن در سيل‌بار اين بندر؟
تو کز معامله جز باد دستگيرت نيست
حديث بادفروشان چه مي‌کني باور؟

حکايتي عجب است اين! نديده‌ای که چه‌سان
به تيغ کينه فکندند ِمان به کوی و گذر؟
چراغ علم نديدی به هر کجا کُشتند
زدند آتش هر جا به نامه و دفتر؟

زمين ز خون رفيقان من خضاب گرفت
چنين به سردی در سرخي‌ شفق منگر!
يکي به دفتر مشرق ببين پدر، که نبشت
به هر صحيفه سرودی ز فتح تازه‌بشر!

بدان زمان که به گيلان به خاک و خون غلتند
به پای مردی، ياران من به زندان در،
مرا تو درس فرومايه بودن آموزی
که توبه‌نامه نويسم به کام دشمن بر؟
نجات تن را زنجير روح خويش کنم
ز راستي بنشانم فريب را برتر؟
ز صبح تابان برتابم ــ ای دريغا ــ روی
به شام تيره‌ی رودرسفر سپارم سر؟
قبای ديبه به مسکوک قلب بفروشم
شرف سرانه دهم وان‌گهي خرم جُل ِ خر؟

مرا به پند فرومايه جان خود مگزای
که تفته نايدم آهن بدين حقير آذر:
تو راه راحت جان گير و من مقام مصاف
تو جای امن و امان گير و من طريق خطر!

۱۳۳۳ زندان قصر

از احمد شاملو

..... برای آخرین بار

noghrekhatha — Tue, 30 Sep 2008 09:03:18 GMT

مرا ببوس مرا ببوس

برای آخرین بار
ترا خدانگهدار
که میروم بسوی سرنوشت
بهار ما گذشته
گذشته ها گذشته
منم به جستجوی سرنوشت

در میان توفان
هم پیمان با قایقرانها
گذشته از جان باید بگذشت از طوفانها
به نیمه شبها
دارم با یارم پیمانها
که برفروزم آتشها در کوهستانها آه
شب سیه
سفر کنم
ز تیره راه
گذر کنم
نگه کن ای گل من
سرشک غم به دامن
برای من میفکن

مرا ببوس مرا ببوس

برای آخرین بار
ترا خدانگهدار
که میروم بسوی سرنوشت
بهار ما گذشته
گذشته ها گذشته
منم به جستجوی سرنوشت

دختر زیبا امشب بر تو مهمانم
درپیش تو میمانم تا لب بگذاری بر لب من
دختر زیبا از برق نگاه تو
اشک بی گناه تو
روشن سازد یک امشب من

مرا ببوس مرا ببوس

برای آخرین بار
ترا خدانگهدار
که میروم بسوی سرنوشت
بهار ما گذشته
گذشته ها گذشته
منم به جستجوی سرنوشت......

از ... به روایتی حيدر رقابي ( با صدای حسن گلنراقی که یکبار خواند )

عادت می کنیم ......

noghrekhatha — Fri, 11 Jul 2008 09:21:18 GMT

...... شروع كرد به زمزمه كردن . دستهايش را در جيب كرد . احساس كرد كه چيزي در آن هست كه قبلا نبود . آن را بيرون آورد . يا حضرت گه . دلار بود . به اندازه ي يك تپاله ي بزرگ دلار .

(( خدايا اين ديگر چيست . اينها از كجا آمده اند ؟))

(( رفقاي من اين را توي جيبت گذاشتند كه اگر احتياج پيدا كردي ....... ))

اسكناسها را شمرد و با صدايي خفه گفت :

(( ده هزار دلار ! ))

لحظه اي مبهوت ماند . تله . تله ي حقيقي .

(( ده هزار دلار . جس ، من با اين جور چيزها نمي توانم زندگي كنم . نه شوخي نمي كنم . مرا چه به اين پولها ؟ ده هزار ...... من ديگر جرات ندارم تكان بخورم . مي ترسم اين اسكناسها ناراحت بشوند . ))
(( ول كن لني . ))

(( گفتم من از اين پول وحشت دارم .))

(( عادت مي كني .))

(( از همين مي ترسم . آدم به كسي يا چيزي عادت مي كند و آنوقت آن كس يا آن چيز قالش مي گذارد . آنوقت ديگر هي چيز باقي نمي ماند . مي فهمي چه مي خواهم بگويم ؟ ))

جس ترمز گرفت . صدايش مي لرزيد .

(( لني ، چكارت كرده اند ؟ من ديگر هيچوقت تو را تنها نمي گذارم. ))

(( جس ، كسي كارم نكرده . هيچ . ولي دو ميليارد هستند ، فكرش را مي تواني بكني ؟ ..... آنها كاري به اين كارهايش ندارند . حتي نگاهت هم نمي كنند . بعضي وقتها آدم يك مادر دارد كه آدم را مي گذارد و مي رود . مي فهمي ؟ ))

(( من تو را تنها نمي گذارم . ))
(( من مادر نمي خواهم . كاري با مادرها ندارم . مادر خودم هم كار خوبي كرد كه رفت و مرا تنها گذاشت . وقتي پهلوي من بود ، وقتي پدرم خانه نبود ، توي خانه از رفيقهايش پذيرايي مي كرد . من هفت هشت سالم بود . حتي بلد نبودم بشمرم . فكرش را بكن . ))

اتومبيل را نگه داشت و خود را به سوي او انداخت و او را در آغوش خود فشرد .

(( لني ، لني ))

(( چرا گريه مي كني جس ، من كه چيزي نگفتم ، فقط گفتم آنهايي را كه مي گذارند و مي روند دوست ندارم .اين است كه اول خودم مي گذارم و مي روم اين مطمئن تر است . ))

(( لني من قول مي دهم كه اول تو مرا ترك كني . تويي كه مرا قال مي گذاري . ))

(( قول مي دهي ؟))

(( با تمام قلبم .))

از کتاب خدا حافظ گاری کوپر ( نوشته رومن گاری، ترجمه ی سروش حبیبی )

ترس

noghrekhatha — Mon, 31 Mar 2008 10:38:32 GMT

از اين پاسبورت .....

مرز،

از اين ، مي ترسم !

اين شهامتو دارم كه خالي كنم تو مغزم ،

اما مي ترسم .

من رويا ندارم ، از اينم مي ترسم .

از فيلمنوشت حكم مسعود كيميايي

مهمونی

noghrekhatha — Tue, 12 Feb 2008 20:30:18 GMT

همدم غم شبونه !

خرس صورتی میدونه !

بی قرارتم !

خواب می بینم در کنارتـم !

بارون اشک در بـــــــهارتم !

عکس تو ، تو قاب سینمه!

یاد تو همیــــشه بامـــــنه !

خوشه خوشه های خاطره!

توی دشت دل یه خرمــــنه !

عزیز دلک !

نازی خوشگلک !

گنجشک دلت میزنه پرک !

کاسه دلم برداشته ترک .

یک امشــــــــــــب نباشی دلتگم

بی غصه ،خوش و شوخ و شنگم

شمع گل ، شـــــــــــیرینی رنگینک

تولد نازی مبارک !

ــــ ـــــ ـــــ ــــــ ـــــ ــــــ ـــــ ـــــ ـــــ ـــــ

چیه برادر ؟

جشن تولده !

ممنوعه ؟

زن بی حجاب نداریم ، زن با حجاب هم نداریم .

مرد بی غیرت نداریم ، مرد با غیرت هم نداریم .

نوار مبتذل نداریم.

ماهواره نداریم .

صور قبیحه نداریم .

حشیش ، گرس ، تریاک ، زغال خوب ، رفیق ناباب نداریم

رقص .

آواز .

خوشی .

خنده .

بشکن و بالا بنداز نداریم .

شرمندتونم !
هیچ چیز ممنوعه کلا نداریم ، بفرمایین تو ملاحظه کنین خواهش میکنم .

نداریم ، نداریم .

جشن تولد یه بچه س ، ولی بچه هم نداریم .

مهمونیه !
ولی مهمون نداریم .

نمایشه ،

نمایش !

نمایشه یه نفره .

از فیلمنوشت شب یلدا (کیومرث پوراحمد)