وطن

دوباره مي سازمت وطن                               اگرچه با خشت جان خويش

ستون به سقف تو مي زنم                          اگرچه با استخوان خويش

دوباره مي بويم از تو گل                               به ميل نسل جوان تو

دوباره مي شويم از تو خون                           به سيل اشك روان خويش

دوباره يك روز آشنا                                      سياهي از خانه مي رود

به شعر خود رنگ مي زنم                            ز آبي آسمان خويش

اگرچه صد ساله مرده ام                              به گور خود خواهم ايستاد

كه بردرم قلب اهرمن                                   ز نعره ي آنچنان خويش

كسي كه عظم رميم را                                دوباره انشا كند به لطف

چو كوه مي بخشدم شكوه                          به عرصه ي امتحان خويش

اگرچه پيرم ولي هنوز                                  مجال تعليم اگر بود

جوااني آغاز مي كنم                                  كنار نوباوگان خويش

حديث حب الوطن ز شوق                            بدان روش ساز مي كنم

كه جان شود هر كلام دل                             چو برگشايم دهان خويش

هنوز در سينه ي آتشي                              بجاست كز تاب شعله اش

گمان ندارم به كاهشي                             زگرمي دمان خويش

دوباره مي بخشي ام توان                        اگرچه شعرم به خون نشست

دوباره مي سازمت به جان                        اگرچه بيش از توان خويش

 

                                             از سيمين بهبهاني