ستایش خرد

 

کـــــنون ای خـــــــــــردمند وصف خرد                         بدین جایگه گفتن انـــــــــــدر خورد

کنــــــــــــــون تا چه داری بیار از خـرد                          که گوش نیوشـــــــنده زو برخورد

خرد برتر از هــــــــــــــــــرچه ایزد بـداد                         ستایـــــــــــش خرد را به از راه داد

  خرد رهنمای و خرد دلـــــــــــــگشای                        خرد دستگبرد به هر دو ســــــرای

ازو شادمانی وزویت غــــــــــــمیست                         وزویت فزونی وزویت کمـــــــــیست

خرد تیـــــــــــــــــره و مـرد روشن روان                        نباشد همی شــــــادمان یک زمان

چه گـــــفت آن خردمــــــــــند مرد خرد                        که دانا زگــــــــــــــــــفتار او برخورد

کســـــــــــــی کو خرد را ندارد ز پیش                        دلش گردد از کرده خویـــــش ریش   

هشــــــــیوار دیوانــــــــــــــــه خواند ورا                      همان خویش بیگـــــــــــانه داند ورا

ازویی به هرد و ســــرای ارجمنــــــــــد                       گسسته خرد پای دارد به بــــــند

خرد چشم جانســــــــــت چون بنگری                      تو بی چشم شادان جهان نسپری

نخست آفرینش خرد را شــــــــــــــناس                     نگهبان جانست و آن سه پـــــاس

سه پاس تو چشم است و گوش و زبان                   کزین سه رسد نیک وبد بی گـمان

خرد را و جان را که یـــارد ســــــــــــتود                     و  گر من ستایم که یارد شـــــنود

حکیما چو کـس نیست گفتن چه سود                    ازین پس بگو کافرینـــــش چه بود

تویی کـــــــــــــــرده کردگـــــــــــار جهان                     ببینی همی آشــــــــــکار و نهان  

به گفتار داننـــــــــــــــــــــدگان راه جوی                    به گیتی بپوی و به هر کس بگوی

زهر دانشی چون سخن بشــــــــــنوی                     ازآموخـــــــــــــتن یک زمان نغنوی

چـــــــــــــــو دیدار یابی به شاخ سخن                     بـــــــــدانی که دانش نیابد به بن

 

                                                 از حکیم ابو القاسم فردوسی